Ik ben Elisa.

Jouw anker wanneer de emoties zo hoog oplopen dat je het gevoel hebt te verdrinken.

De reis naar buiten, om binnen te komen
Er is een lange tijd geweest waarin ik vooral bezig was met overleven in plaats van leven. Ik was een meester in het creëren van afstand tussen mij en mijn gevoel.

Om mezelf echt te leren kennen, ben ik op verschillende manieren gaan ‘reizen’. Ik maakte een reis alleen door Azië, tien maanden weg van de meningen en verwachtingen van mijn vertrouwde omgeving. Of die nu goed bedoeld waren of niet; mijn omgeving bepaalde hoe ik me voelde en wie ik dacht te moeten zijn. Ik wilde ontdekken wie ik was als er niemand meer was om me aan aan te passen.

Naast de reis naar buiten, maakte ik de reis naar binnen. Daar werd ik keihard geconfronteerd met het feit dat ik altijd ‘voelde’ met mijn hoofd. Ik kwam erachter dat je emoties niet kunt weg-rationaliseren of kunt ‘oplossen’ met logica. Ik leerde dat de enige manier om weer rust te vinden, is door er dwars doorheen te gaan. Door niet weg te kijken als het zwaar wordt, maar juist te blijven staan.

Niet oplossen, maar laten bewegen
Ik leerde dat rationaliseren een vorm van vluchten is. We verklaren onze emoties om ze niet te hoeven ervaren. Maar gevoel dat werkelijk de ruimte krijgt, begint te bewegen en verliest zijn macht. Het hoeft bij mij niet te worden ‘opgelost’; het mag er simpelweg zijn. Pas dan wordt het lichter.

Jouw anker in de storm
Mijn kracht zit in mijn aanwezigheid. Ik ben geen klinische therapeut, maar degene die naast je staat wanneer het leven te intens is. Of het nu gaat om een paniekaanval, een golf van rouw of een crisis na een break-up: waar anderen wegkijken, stap ik met je in de storm.

Ik werk niet met vaste stappenplannen, maar volg intuïtief wat jij nodig hebt om veilig te kunnen landen. Je hoeft het niet alleen te dragen. Ik houd je hand vast en help je herinneren dat je veilig bent in je eigen lichaam. Samen oefenen we om weer in je lijf te zakken en te blijven staan als het zwaar is. Niet om het direct te fixen, maar om weer te leren landen.

De weg naar buiten begint altijd bij de weg naar binnen. Zullen we samen die eerste stap zetten?